Historia Programu Starszy Brat Starsza Siostra

Za twórców tego programu uważa się przedsiębiorcę Irvinea F.Westheimera i urzędnika Ernesta Coultera.

Ciccinnati:

W 1903 roku Irvin F.Westheimer w mieście Cincinnati w USA z okna swojego domu zobaczył chłopca, który wyjadał resztki jedzenia z talerza i dzielił się nimi ze swoim psem. Ten mały chłopiec Tom - pierwszy młodszy brat - był synem samotnej matki, jednym z pięciorga jej dzieci. I.F.Westheimer zaopiekował się nim oraz namówił swoich 23 kolegów do takiej samej pomocy innym dzieciom.

Nowy Jork:

W podobnym czasie Program rozwijał się w Nowym Jorku dzięki zaangażowaniu Ernesta Coultera. Założył on tam instytucję "New York Children`s Court" pomagającą dzieciom: grupa 39 wolontariuszy z tej organizacji opiekowała się chłopcami mającymi różne problemy. W tym samym roku organizacja "Ladies of Charity" ("Pań Miłosierdzia"), w której pracował Coultier, objęła opieką dziewczęta. Później organizacja ta zmieniła nazwę na "Katolickie Starsze Siostry Nowego Yorku"("Catholic Big Sisters of New York"). Tak zaczął się zorganizowany ruch Starszy Brat - Starsza Siostra.

      W 1912 roku "The New York Times" donosi o istnieniu Programu w 26 miastach USA. W dwa lata później zaplanowano rozpowszechnianie programu w USA i Ernest Coulter rozpoczął serię odczytów i wykładów w całym kraju. W roku 1917 miała już miejsce pierwsza krajowa konferencja, spotkanie koordynatorów z USA, która doprowadziła do zorganizowania Federacji Starszy Brat / Starsza Siostra (Big Brother / Big Sister Federation). Aktualnie jest w USA ponad 500 ośrodków Programu Starszy Brat Starsza Siostra, angażujących ponad 500 000 wolontariuszy w  pomoc dzieciom.
W połowie lat czterdziestych dwudziestego wieku Program rozpoczął działalność w Kanadzie i Japonii. Dzisiaj rozwinął się już w 50 krajach świata, w 12 krajach Europy Środkowej i Wschodniej. Litwa jako pierwsze państwo w Europie wprowadziła Program Starszy Brat Starsza Siostra. W jej ślady poszła Republika Czech, potem Polska, Macedonia, Bułgaria, Łotwa, Rumunia.

Historia Programu Starszy Brat Starsza Siostra w Polsce

W Polsce Program Starszy Brat - Starsza Siostra miał trzy okresy rozwoju. Pierwszym ważnym etapem był pobyt w Polsce Noe Livne z Izraela, wykładowcy pracy socjalnej na Uniwersytecie Ben Guriona w Bear Sheva, a obecnie członkini Rady Fundacji Starszy Brat Starsza Siostra - Polska. Podczas okupacji hitlerowskiej, jako żydowska dziewczynka ze Lwowa, była wychowywana przez opiekunkę: Polkę - Olgę Zawadzką. Po wielu latach Noa Livne przyjechała do byłej ojczyzny, aby odnaleźć swoją "starszą siostrę" i jej podziękować. Wtedy też narodził się pomysł realizowania Programu w Polsce. Przez dwa lata Noa Livne mieszkała w Szczecinku. Program Starszy Brat Starsza Siostra został zainicjowany przy Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej. W tym mieście Noa Livne przeszkoliła pierwszych wolontariuszy, którzy swoim wsparciem i pomocą objęli grupę pierwszych 15 dzieci. W tym okresie Program rozwijał się powoli, był modyfikowany, przeżywał trudności organizacyjne i kadrowe. Jesienią 1997 roku nadzór nad projektem powierzono Ośrodkowi Wsparcia "UL". Obecnie w Szczecinku Program jest realizowany i kontynuowany w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej.

Niewątpliwie drugim ważnym okresem rozwoju Programu w Polsce był rok 1998. Od tego roku uzyskał wsparcie finansowe w Fundacji im. Stefana Batorego. Największy wpływ na jego rozpowszechnienie miał Piotr Konczewski, wówczas pracownik tej instytucji. Ważnym wydarzeniem, które przyczyniło się do tego, że właśnie on zaczął zajmować się Programem była choroba, a następnie śmierć małej dziewczynki, jego córki, jednej z jedenaściorga jego dzieci. Zachorowała na nieuleczalną chorobę, nie można było jej pomóc. Piotr Konczewski pisze: "Ale ja mogłem stać się dla niej "Starszym Bratem", który jej asystował, okazywał miłość i cierpliwość, znosił łzy i zwątpienia, wysłuchiwał i spędzał z nią długie godziny. Mogłem wtedy zobaczyć, że to, co naprawdę możemy zrobić dla drugiego człowieka, to jest miłość".

Piotr Konczewski przekonał zarząd Fundacji im. Stefana Batorego do tego, że warto wspierać realizację programu oraz nawiązał kontakt z Dagmar McGill - dyrektorem Big Brother Big Sister International, która pomogła w rozwijaniu programu w Polsce. Program Starszy Brat Starsza Siostra stał się z czasem jednym z ważniejszych programów adresowanych do dzieci i realizowanych przez Fundację im. Stefana Batorego. Pierwsze szkolenie zorganizowane przez tę fundację odbyło się w dniach 6-8 lipca 1998 roku. Na szkolenie przybyła Dagmar McGill. Fundacja im. Stefana Batorego wydawała środki finansowe na szkolenia nowych koordynatorów i wspieranie lokalnych organizacji pozarządowych i innych placówek, które podejmowały realizację Programu, co niewątpliwie przyczyniło się do ekspansji tego projektu na całą Polskę. Program rozpowszechnił się w ponad 60 ośrodkach. Połączono ponad 6000 par.

Trzeci okres rozwoju. Programu Starszy Brat Starsza Siostra w Polsce należy łączyć z powstaniem Fundacji Starszy Brat Starsza Siostra - Polska. Fundacja powstała dzięki współpracy Piotra Konczewskiego z przedstawicielami organizacji pozarządowych w Polsce. Powstanie nowej fundacji poprzedziły wspólne spotkania robocze koordynatorów Programu w Konstancinie Jeziornej a potem w mniejszym gronie w Warszawie. W wyniku pracy tych osób w 2002 roku utworzono Fundację Starszy Brat  Starsza Siostra - Polska. Fundacja im. Stefana Batorego przekazała fundusze na realizację jej celów statutowych.